Nobuyoshi Tamura Sensei şöyle derdi:

“Dan’lar iki tarafı da kesen bir katana gibidir. Eğer onu kullanmasını bilmiyorsanız, sonunda kendinizi kesersiniz.”

Bu söz, yüksek derecelerin gerçek anlamını birkaç cümlede özetlemektedir.

Bu seminerin amacı daha yüksek görünmek değildir.

Daha yüksek dereceler üretmek de değildir.

Amacı, yıllar boyunca edinilmiş bilgi, tecrübe ve sorumluluğun yeniden değerlendirilmesidir.

Çünkü Budo’da gelişim;

daha fazla teknik biriktirmek değil, özüne biraz daha yaklaşabilmektir.

Daha karmaşık olmak değil, daha sade olabilmektir.

Daha fazla görünmek değil, daha doğru olabilmektir.

5., 6. ve 7. Dan seviyelerinde artık soru:

“Ne kadar biliyorum?” değil,

“Taşıdığım dereceye ne kadar layığım?”

sorusudur. Çünkü yüksek derece bir ayrıcalık değildir. Bir sorumluluktur. Bir unvan değildir. Bir emanettir.

Bir 5., 6. veya 7. Dan artık yalnızca kendisinden sorumlu değildir.

Öğrencilerinden, öğretmenlerinden, temsil ettiği ekolden, ve kendisinden sonra gelecek nesillerden de sorumludur.

Ve belki de bu seminer boyunca her katılımcının kendisine sorması gereken en önemli soru şudur:

“Ben gerçekten derecemi taşıyabiliyor muyum?”

Çünkü bazen insan dereceyi taşır.

Fakat bazen de derece, insanın omuzlarında ağır bir yük haline gelir.

Gerçek Budo ise; derecenin verdiği güce değil, derecenin yüklediği sorumluluğa sadık kalabilme sanatıdır.

Çünkü bir Dan seviyesi, insanı büyük yapmaz.

Onu büyük yapan, taşıdığı derecenin hakkını verebilmesidir.

Nebi Vural